Święty Szarbel

Św. Szarbel Makhlouf (ok. 1828–1898) był maronickim mnichem z Libanu, który po latach życia zakonnego w klasztorze św. Marona w Annaii przeszedł do pustelni i tam przez ponad dwie dekady żył w skrajnej prostocie, modlitwie i milczeniu. Jego duchowość wyrastała z tradycji maronickiej: centrum stanowiła Eucharystia, posłuszeństwo, asceza i nieprzerwana modlitwa serca. Już za życia uchodził za człowieka zjednoczonego z Bogiem, a po śmierci przy jego grobie w klasztorze św. Marona zaczęto odnotowywać liczne uzdrowienia i cuda. Jego ciało przez ponad sześćdziesiąt lat nie uległo rozkładowi i wydzielało tajemniczy płyn. Kościół katolicki wyniósł go na ołtarze (beatyfikacja w 1965 roku, kanonizacja w 1977 roku) i dziś św. Szarbel jest czczony na całym świecie jako pustelnik-cudotwórca oraz orędownik chorych. Jego postać przypomina o wartości milczenia, pokuty i całkowitego zawierzenia Bogu.

Wspólnota

Rodzina Świętego Szarbela w Polsce to wspólnota o tożsamości monastycznej i rysie charyzmatycznym.

Powołana została dla dzieł ewangelizacji, apostolstwa i miłosierdzia oraz dla posługi na rzecz pogłębionego odkrywania w Kościele rzymskokatolickim fundamentów chrześcijańskiej duchowości, w tym zwłaszcza duchowości ascetycznej i monastycznej.

Czerpiąc z dziedzictwa katolickiego Wschodu, zgodnie z uniwersalną tradycją Kościoła powszechnego, swe wschodnie fundamenty łączy z duchową spuścizną Kościoła Zachodniego, nawiązując do dziedzictwa katolickiego Kościoła maronickiego i Zakonu Libańskich Maronitów, którego członkiem był Święty Szarbel.